Laura Dekker mag niet de wereld rondvaren van de Nederlandse rechters en bureau Jeugdzorg. Deze laatste instantie dreigt nu met uithuisplaatsing nu ze, wellicht uit pure frustratie, de benen heeft genomen. Half Nederland valt over haar en haar familie heen onder het mom van het feit dat het niet past, dat een kind van 13, inmiddels 14 jaar, in haar eentje de wereld rondzeilt. Blijkbaar dringt de regelzucht van onze samenleving door tot in de huiskamers van onze toekomstige helden. Blijkbaar verkiezen wij met ons allen middelmaat boven topprestaties. Blijkbaar verkiezen wij veiligheid boven het nastreven van je dromen.
Voor diegenen die de film “the matrix” hebben gezien, en dat zijn er veel, is er, met een beetje fantasie, een toekomstbeeld te schetsen. In de matrix leven mensen in coconnen en alles wat zij beleven is virtueel. Een computersimulatie is niet echt en daarom veilig. De mensen lopen geen risico’s, behalve het feit dat ze tot voedsel dienen.
In onze samenleving wonen wij elk op ons eigen postzegeltje met een hekje eromheen, als we geluk hebben. Velen van ons wonen in een appartement. Voor alle duidelijkheid, een gestapeld blokje waar je veel te veel voor betaalt en waarvan ze je wijs gemaakt hebben dat het prettig wonen is. Als we gaan wandelen in het bos lopen we op gebaande paden een geplande route. We verzekeren ons van sneeuw op de wintersport. We dekken steeds meer risico’s adequaat in. We voldoen aan standaarden. We hebben straks allemaal een kastje in de auto die onze wegenbelasting precies tot op de cent nauwkeurig afrekent en en passant ook precies bijhoudt waar we ons wanneer bevinden. We reizen met bus, tram en metro met een ov-chipkaart die precies hetzelfde doet. Niemand vraagt zich meer af wat het nut is van deze dingen.
We volgen allemaal een vooraf vastgesteld, standaard programma, van de wieg tot het graf. School, carrière, midlifecrisis, bejaardenhuis, verzorgingshuis, einde. Een programma van middelmaat. We onderscheiden ons door het bezit van spullen, gadgets en features. Velen daarvan zijn overbodig, de meeste maken ons niet echt gelukkig, maar niemand die het ziet. We verzieken ons milieu. Op school geven we de meester een flinke uitbrander (als hij mazzel heeft) dat hij meer begrip moet opbrengen voor ons teergeliefd kroost, terwijl wij maling hebben aan het verval van onze planeet. We ruimen varkens en geiten zoals …, ach, ik wil de vergelijking niet eens maken. We doen net alsof het allemaal doodnormaal is.
En iedereen die met zijn hoofd boven het maaiveld durft uit te komen maaien we met onze regels en bemoeizucht meedogenloos omver. Zo ook Laura. En waarom? We schijten met z’n allen in ons broek dat ze gaat. We zijn als de dood dat het haar lukt. Want waar staan wij dan, met onze sneeuwverzekering, onze breedbeeld televisie, onze auto met climate-control en parktronic, ons georganiseerde reisje naar de andere kant van de wereld in twee weken? Helemaal nergens. Laura is een 14 jarig meisje dat durft wat niemand meer durft. En voor al die jongeren die het op die leeftijd nog wel durven, geen zorgen. Tegen de tijd dat jullie volwassen zijn hebben we het er wel uit geramd.
Laura neemt, als ze gaat, een serieus risico. Ze zou in het ergste geval kunnen sterven. Ze sterft dan terwijl ze haar droom waarmaakt. Dit in tegenstelling tot de 25 kinderen die vorig jaar in het verkeer omkwamen, de kinderen die comazuipen of meisjes die zichzelf voor een breezer laten gebruiken. Deze staan blijkbaar op een ongeschreven lijst van acceptabele risico’s. Daar staat ‘rond de wereld zeilen op 14 jarige leeftijd’ niet op. Jammer voor Laura. Jammer voor ons allemaal. Want ook al zou ze verongelukken, dan nog zou ze een voorbeeld voor ons zijn. Ze is dapper en ze jaagt haar dromen na. Iets wat velen van ons wensen en maar weinigen waarmaken.
Steun Laura! Hoe? Wees ongehoorzaam en kies je eigen weg. Maak je dromen waar. Werk aan een vrije maatschappij, waarin je de vrijheid hebt je dromen waar te maken. Misschien dat Laura er niet direct iets aan heeft. Maar haar kinderen en kleinkinderen wel. En die van jou ook!
